Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

Η Εκκλησία είναι ο μόνος Εθνικός Θεσμός που απέμεινε ως δυνάμενος να αφυπνίσει το Εθνικοπατριωτικό Φρόνημα των Ελλήνων…

...Αρκεί να το αποφασίσει…
…Άγιοι Συνοδικοί Πατέρες, στα χέρια σας είναι η Μοίρα του Έθνους!!! Εκτός εάν πιστεύετε – όπως κάποιοι τραγικοί πρόγονοί σας – ότι καλύτερα θα λειτουργήσει η Ελληνορθοδοξία υπό τον Τούρκικο ζυγό απ’ ότι υπό την Φραγκολατίνικη Δύση (ΕΕ)….κι έχετε πάρει – όπως και κείνοι τότε – τις «μοιραίες αποφάσεις» σας…
Πιστεύετε άραγε ότι σε μια τέτοια σύγχρονη επανάληψη της Άλωσης της Πόλης (Ελλάδας), θα έχετε τους Έλληνες Πατριώτες δίπλα σας;
Όχι Άγιοι Πατέρες. Δεν θα γίνει ανεκτή από την Πατρίδα δεύτερη φορά τέτοια προδοσία από τα «Ιερά Παιδιά» της. Χίλιες φορές καλύτερα να χωρίσει- για άλλη μια οδυνηρή φορά - η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία στα δύο.

Στους «Οιονεί Τουρκόφιλους» (μονίμως ουδέτερους – άλλοτε δε, έως κι εχθρικούς - στα Εθνικά Θέματα Πατριαρχικούς) και στους «Πατριώτες Διάκους και Γερμανούς» που ξέρουν και δεν δειλιάζουν να σύρουν το σπαθί όταν το απαιτεί η Λευτεριά του Γένους….
Πιστοί στον ηρωϊκό δρόμο που χάραξε εκείνος ο Αρχιερέας Γίγαντας του Έθνους ο Πατριάρχης Σέργιος τον 7ο αιώνα που υπό την ηγεσία του σώθηκε η Πόλη από τις ορδές Αβάρων και Περσών την ώρα που ο έτερος ηρωϊκός γίγαντας ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος εξολόθρευε την ίδια την καρδιά της Περσικής Αυτοκρατορίας στη Νινευή και έφερνε πίσω στην Ιερουσαλήμ τον Τίμιο Σταυρό από τα αρπακτικά νύχια των Περσών….
Σας θυμίζω πως η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού είναι αυτή ακριβώς η ηρωϊκή εποχή των Τιτάνων Πατριαρχών και Αυτοκρατόρων…
Είθε η ιερή αυτή γιορτή της Ορθοδοξίας να θυμίσει σ’ εσάς τον Σέργιο και σ’ όλους μας τον Ηράκλειο…
Που από «εξαντλημένα στρατιωτικά ρετάλια» κατόρθωσε να φτιάξει ξανά τον πανίσχυρο αυτοκρατορικό Βυζαντινό Στρατό και να τσακίσει τους (δήθεν) αήττητους τότε εχθρούς της Αυτοκρατορίας….
Ο Χριστόδουλος δυστυχώς έφυγε πολύ νωρίς!
Ήταν μια από τις σπάνιες ιστορικά φορές που η Ελλάδα είχε την τύχη να είναι στο τιμόνι της Ελληνορθόδοξης Ελλαδικής Εκκλησίας ένας Πατριώτης με την ιδιαίτερη στόφα των Ελλήνων Ηρώων. Αυτών των εξαιρετικών ασυνήθιστης λάμψης και φωτοβόλου ενέργειας παιδιών της που την στήριξαν τις δύσκολες ιστορικές στιγμές της.
Ένας Αθανάσιος Διάκος, ένας Παλαιών Πατρών Γερμανός.
Όταν εμφανίστηκε αυτός ο Μέγας Πατριώτης ο Χριστόδουλος, φάνηκε πως επιτέλους κάποιος Έλληνας Αρχιερέας διέφυγε από την μέγγενη της Φαναριώτικης παράδοσης του «…καλύτερα Τούρκικο Φέσι, παρά Φράγκικη Τιάρα» που άνευ αισχύνης και αιδούς τόλμησε να κρατήσει διακόσιες χιλιάδες καλόγερους στα μοναστήρια το 1453 αντί να πολεμάνε στο πλευρό του τελευταίου Αυτοκράτορα, που οδήγησε στην απώλεια της Βασιλεύουσας, που έστειλε τον Ανθό της Ελληνικής Διανόησης στη Δύση για να ανθίσει σ’ αυτήν η Αναγέννηση και να βυθιστεί η Ελλάδα στα Μεσαιωνικά Σκοτάδια, που κράτησε εν πολλοίς στον Τουρκικό ζυγό τους Έλληνες για να μην χάσουν τα προνόμιά τους αχαρακτήριστοι ιερόσυλοι «Ιεράρχες – Κοτζαμπάσηδες», που αφόρισαν τον Λ. Κατσώνη, τον Ρήγα Φεραίο, τα στελέχη της Φιλικής Εταιρείας, τους Οπλαρχηγούς του ’21.
Ο Μέγας Πατριώτης Χριστόδουλος δυστυχώς για την Ελλάδα έζησε πολύ λίγο.

Αρχιερέας και Πολιτικός Αρχηγέτης…Εθνάρχης
Στον Μακάριο οι Έλληνες Πατριώτες έχουν να καταλογίσουν πολλά «σκοτεινά σημεία». Και δικαίως.
Το «πρωτοφανές (για τη σύγχρονη ιστορία) Πολιτειακό Μοντέλο» του όμως έφερε στην επιφάνεια «μια μη γνώριμη πολιτική πραγματικότητα», πλην όμως τιτάνιας ισχύος.
Τι μπορεί να συμβεί όταν ένας προικισμένος Ελληνορθόδοξος Αρχιερέας αναλάβει ταυτόχρονα πολιτικός Αρχηγέτης της χώρας και του Έθνους του;
Πολλώ δε μάλλον όταν ταυτόχρονα είναι ένθερμος Πατριώτης σαν τον Χριστόδουλο.
Ποιος μπορεί να πει ότι δεν ήταν πολλοί αυτοί στις τάξεις των εθνοπροδοτών πολιτικών που (δι)είδαν αυτήν την μελλοντική πιθανότητα;
Την υπαρκτή προοπτική ο Αρχιερέας Χριστόδουλος να μετατραπεί «λαϊκή θελήσει» σε Πολιτικό Αρχηγέτη.
Και όντως. Ο Χριστόδουλος είχε εκτός από εκκλησιαστικό και πολιτικό λόγο.
Καυτό και ζωτικό Πολιτικό Λόγο.
Φαινόταν ξεκάθαρα ότι αργά ή γρήγορα ο λαός και οι καταστάσεις θα τον οδηγούσαν νομοτελειακά και προς αυτή την κατεύθυνση.
Την Πολιτειακή Αρχηγεσία του Εθνάρχη.
Ο θάνατός του τελικά ήταν εξαιρετικά «βολικός» για πολλούς. Πάρα πολλούς. Εντός και εκτός της χώρας.
Με την σύντομη δράση του όμως έδειξε ξεκάθαρα κάτι. Έναν Δρόμο. Μια Ατραπό Ισχύος.
Η Ελληνορθοδοξία, η Ελλαδική Εκκλησία δεν είναι πρέπον για το Έθνος να κρατάει μια στάση «Φαναριώτικη».
Η επιβίωση του Έθνους αποδείχτηκε πως είναι απόλυτα συνυφασμένη με την «στήριξη από μέρους του Κλήρου».
Αυτά τα δύο, «Ελευθερία των Ελλήνων» και «Θρησκεία» είναι απόλυτα συνυφασμένα.
Όπως είπε και ο Γέρος του Μοριά στον ιστορικό λόγο του προς τους μαθητές στην Πνύκα : «…Όταν επιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα για την Πίστη μας και μετά για την Πατρίδα…»
Επιπροσθέτως, ο Αγώνας του ’21 «έπιασε» για τα καλά φωτιά, όταν άρχισαν οι Ιεράρχες να συμμετέχουν σ’ αυτόν κι έπαψαν να αφορίζουν αλόγιστα τον έναν μετά τον άλλον τους Οπλαρχηγούς και τους Φιλικούς. Τουλάχιστον ένα μέρος εκ των «εγχώριων Ιερέων» – εφόσον οι του Φαναρίου συνέχισαν μέχρι τέλους αυτό το στυγερό Εθνικό Έγκλημα.
Ακόμη κι ο Παπαφλέσσας, παρ’ ότι ο «πρότερος βίος» του δεν ήταν και τόσο «ρόδινος», στο αποκορύφωμα του Αγώνα κέρδισε την Εθνική του Κάθαρση, την Αγιοσύνη, και τον τίτλο του Πατριώτη αυτοθυσιαζόμενος ηρωϊκά στο Μανιάκι απέναντι σ’ έναν πανίσχυρο Ιμπραήμ. Δημιουργώντας έτσι έναν ακόμη ανυπέρβλητο Ελληνικό θρύλο που παρακίνησε χιλιάδες Ελλήνων να πολεμήσουν τον Οθωμανό Δυνάστη, όχι μόνον τότε αλλά και τις επόμενες δεκαετίες.
Ο ρόλος του Ελλαδίτη Ελληνορθόδοξου Αρχιερέα είναι προορισμένος να διαχωρίζεται από τον «πολιτικάντικο ρόλο των Φαναριωτών».
Έχει στις πλάτες του το βαρύ έργο να κρατάει ψηλά όχι μόνο το Ελληνορθόδοξο αλλά και το Πατριωτικό φρόνημα των Ελλήνων.
Ο Χριστόδουλος το έπραξε αυτό με εκπληκτικά υψηλές αξιώσεις. Τίμησε αυτό τον ιερό ιστορικό ρόλο του Ελληνορθόδοξου Ιεράρχη.
Αξίζουν επίσης συγχαρητήρια στην Ιερά Σύνοδο που τον εξέλεξε σε τούτο το πόστο.
Δεν της αξίζουν όμως συγχαρητήρια για την «επιστροφή της στα παλιά».
Στον «οιονεί αντεθνικό» της Φαναριώτικο, πολιτικάντικο, «ουδέτερο» ρόλο.

Το Ελληνορθόδοξο Πετραχήλι έχει κι «Εθνικές ευθύνες» Άγιοι Πατέρες…
Ο Ιερώνυμος είναι σαφέστατα ένας Άγιος άνθρωπος. Δεν είναι όμως αυτό που χρειάζεται το Έθνος την παρούσα στιγμή.
Το Έθνος πιέζεται αφόρητα από παντού. Η εδαφική του ακεραιότητα αμφισβητείται και απειλείται από χίλιους δυο εχθρούς.
Χρειάζονται όλες μα όλες οι δυνάμεις του Έθνους για να αντιμετωπισθούν αυτοί οι εθνικοί κίνδυνοι.
Η Ελλαδική Εκκλησία θα έπρεπε να συνεχίσει απρόσκοπτα τον «Εθνικοπατριωτικό Δρόμο» που χάραξε στην Σύνοδο που εξέλεξε τον Χριστόδουλο.
Δεν το έπραξε δυστυχώς. Οι Άγιοι Πατέρες δεν λόγιασαν την ανάγκη του Έθνους για στήριξη από την Εκκλησία στα Εθνικά Θέματα. Δεν λογάριασαν πως η Εκκλησία θα έπρεπε να συμβάλλει τα μέγιστα στην ανάπτυξη του Εθνικού Φρονήματος και του Πατριωτισμού των Ελλήνων.
Οι Άγιοι Πατέρες γνώριζαν καλά πως ο Μακαριότατος κύριος Ιερώνυμος δεν ήταν ο κατάλληλος γι’ αυτήν την καίρια για το Έθνος Αρχιερατική Θέση.
Τουλάχιστον όχι σε τούτη την δραματικά κρίσιμη ιστορική στιγμή που περνάει το Έθνος.
Ο Ιερώνυμος θα ήταν αναμφισβήτητα ο πλέον κατάλληλος, ο πλέον προικισμένος Ιεράρχης για το εξαιρετικά δύσκολο «Νότιο Μέτωπο». Αν αποφασίσει αυτός ο Άγιος Πατέρας να μεταβεί στον Γολγοθά της Αφρικής, είναι ικανός να γείρει αποφασιστικά την πλάστιγγα προς την Ελληνορθοδοξία. Είναι ικανός να φέρει την Αφρική στην αγκαλιά της Ελλαδικής Εκκλησίας.
Είναι πλασμένος γι’ αυτό το τιτάνιο θεάρεστο έργο.
Η Ελλάδα όμως έχει άλλες ανάγκες. Η ιστορική ανάγκη για επιβίωση του Ελληνικού ΄Εθνους έχει εκ των πραγμάτων άλλες απαιτήσεις από την Ελλαδική Εκκλησία και τον Αρχιερέα της.
Απαιτήσεις Εθνικοπατριωτικού Φρονήματος και Δράσης που ξεκάθαρα έδειξαν και δείχνουν καθημερινά πως καλύπτονται (όχι μόνον αλλά κυρίως) από τρεις εκ των Αγίων Πατέρων της Ιεράς Συνόδου: Τους Άγιους Πατέρες «Θεσσαλονίκης Άνθιμο», «Καλαβρύτων Αμβρόσιο» και «Κονίτσης Ανδρέα»!

ΕΓΕΡΣΙΣ