Κυριακή, 26 Ιουλίου 2009

«Σκότωσαν τους συμπολεμιστές μου», ο επικεφαλής των στρατιωτών αφηγείται πώς τους αιχμαλώτισαν

«Αυτό που έκαναν οι Τούρκοι ήταν ένα ακόμη έγκλημα. Δολοφόνησαν πέντε στρατιώτες που συνέλαβαν ως αιχμαλώτους πολέμου». Σήμερα, 35 χρόνια από την εισβολή στη Μεγαλόνησο, ο 55χρονος Κύπριος γιατρός Γιώργος Συμεωνίδης που ζει πλέον μόνιμα στη Ρόδο, θυμάται τα συγκλονιστικά γεγονότα του Ιουλίου και του Αυγούστου του 1974 και με δάκρυα στα μάτια περιγράφει περιστατικά από τη μεγάλη προδοσία που στοίχισε τη διχοτόμηση της Κύπρου, όπως τα έζησε ο ίδιος. O Γιώργος Συμεωνίδης υπηρετούσε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στον πόλεμο της Κύπρου και ήταν επικεφαλής διμοιρίας που είχε πάρει θέσεις κοντά στο τουρκοκυπριακό χωριό Τζιάος, αλλά προδόθηκε. Πέντε από τους άνδρες του έπεσαν στα χέρια των Τούρκων στρατιωτών και από τότε αγνοείται η τύχη τους.«Όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν πρόκειται να ξεχάσω τους ανθρώπους αυτούς και όσα ζήσαμε όλες εκείνες τις τραγικές ημέρες», λέει στα «ΝΕΑ» ο γιατρός Συμεωνίδης που με κάθε λεπτομέρεια αφηγείται πώς οι πέντε Κύπριοι στρατιώτες αιχμαλωτίστηκαν από τους Τούρκους και πώς αργότερα από τη σύλληψη ενός Τούρκου πολεμικού ανταποκριτή, βρέθηκαν οι φωτογραφίες τους κατά τη στιγμή της σύλληψής τους!
«Έχουν περάσει από τότε 35 χρόνια και οι πέντε Κύπριοι στρατιώτες εξακολουθούν να αγνοούνται, παρά το γεγονός ότι από το 1976 γίνονται συνεχώς διαβήματα στην Τουρκία τόσο από την κυπριακή κυβέρνηση, όσο και από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, αλλά απάντηση δεν δόθηκε», τονίζει ο κ. Συμεωνίδης, ο οποίος προσθέτει: «Δεν είναι δυνατόν πλέον οι πέντε συμπολεμιστές μου να βρίσκονται σήμερα στη ζωή. Οι Τούρκοι τους δολοφόνησαν, όπως έκαναν και σε άλλες περιπτώσεις».
Ο Γιώργος Συμεωνίδης από το χωριό Κρυθαία της Κύπρου εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Έφεδρων Αξιωματικών στην Κρήτη και μετά την ολοκλήρωση της θητείας του άρχισε τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή των Αθηνών. Στις αρχές Ιουλίου του 1974 επέστρεψε στην Κύπρο για τις καλοκαιρινές διακοπές, όπου τον βρήκε το προδοτικό πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Επιστρατεύτηκε, αλλά δεν πήρε μέρος σε καμιά επιχείρηση. Όμως, πέντε ημέρες αργότερα έγινε η εισβολή των Τούρκων, οπότε ο κ. Συμεωνίδης βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του πολέμου.

Στα υψώματα του Τζιάος
«Δεν θα έμπαιναν ποτέ οι Τούρκοι στην Κύπρο εάν δεν είχαμε την προδοσία», υπογραμμίζει και σήμερα ο Κύπριος γιατρός, που με άλλους συμπολεμιστές του έδωσε μάχες σε πολλά σημεία της Μεγαλονήσου. Στις αρχές Αυγούστου με τη διμοιρία του που απετελείτο από 22 άτομα, βρέθηκε να κρατά θέσεις σε υψώματα κοντά στο τουρκοκυπριακό χωριό Τζιάος και παρά το γεγονός ότι είχε συμφωνηθεί ανακωχή, τα ξημερώματα της 14ης Αυγούστου πετούσαν πάνω από την περιοχή τουρκικά αεροπλάνα. Ήταν φανερό ότι οι Τούρκοι παραβίασαν την ανακωχή με σκοπό να καταλάβουν την Αμμόχωστο- κάτι που κατάφεραν να πετύχουν την επόμενη ημέρακαι να σταματήσουν την προέλασή τους στην Κύπρο. Είχε αρχίσει ο Αττίλας ΙΙ, κανένας όμως δεν φρόντισε να ενημερώσει εκείνες τις ώρες τις ελληνοκυπριακές μονάδες για την ενέργεια αυτή των Τούρκων, με αποτέλεσμα πολλοί στρατιώτες να παγιδευτούν και να αιχμαλωτιστούν.Τι έγιναν όμως οι πέντε συνάδελφοί του που οι Τούρκοι τούς αιχμαλώτισαν; Μέχρι τώρα δεν μπόρεσε να μάθει κανένας, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν οι συγκλονιστικές φωτογραφίες που τράβηξε ο αιχμάλωτος Τούρκος πολεμικός ανταποκριτής και βρέθηκαν στα χέρια των Ελληνοκυπρίων.
Οι αποκαλυπτικές αυτές φωτογραφίες έκαναν τον γύρο του κόσμου, αλλά δεν έγινε απολύτως τίποτα. «Υπάρχουν μαρτυρίες», υποστηρίζει ο κ. Συμεωνίδης, «ότι ο Κορέλλης εθεάθη σε αστυνομικό σταθμό του τουρκικού τομέα της Λευκωσίας και αργότερα στα Άδανα της Τουρκίας, και οι Παπαγιάννης, Νικολάου, Σκορδής και Χατζηκυριάκος στο τουρκοκυπριακό χωριό Τζιάος».

Στη λίστα των αγνοουμένων
Έγιναν πολλά διαβήματα, που δυστυχώς δεν απέδωσαν. Οι Τούρκοι ποτέ δεν έδωσαν καμιάν απάντηση, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν τα ντοκουμέντα. «Οι πέντε Κύπριοι εξακολουθούν να περιλαμβάνονται στη λίστα των 1.619αγνοουμένων από τη βάρβαρη τουρκική εισβολή. Πέρασαν από τότε 35 χρόνια, όμως, εμείς τους έχουμε πάντοτε ζωντανούς στη μνήμη μας», καταλήγει στην αφήγησή του ο γιατρός Συμεωνίδης.
Οι σφαίρες που μας έδωσαν δεν ταίριαζαν στο πυροβόλο
Η διμοιρία του ανθυπολοχαγού Συμεωνίδη είχε χωριστεί σε τρεις ομάδες. «Πήραμε εντολή να βάλλουμε εναντίον των τουρκικών θέσεων», θυμάται ο κ. Συμεωνίδης. Στην πρώτη ομάδα μετείχαν και οι στρατιώτες Αντώνης Κορέλλης, Πανίκος Νικολάου, Φίλιππος Χατζηκυριάκος, Χριστόφορος Σκορδής και Γιάννης Παπαγιάννης. Δυστυχώς το πυροβόλο της ομάδας όπου επικεφαλής ήταν ο συγχωριανός μου Κορέλλης, δεν μπορούσε να βάλει κατά των Τουρκοκυπρίων γιατί δεν... ταίριαζαν οι σφαίρες που τους είχαν δοθεί». Στη δεύτερη ομάδα μετείχε ο Συμεωνίδης και η τρίτη ομάδα βρισκόταν σε ένα ύψωμα.«Κάποια στιγμή γύρω στο μεσημέρι», λέει ο κ. Συμεωνίδης, «εμφανίστηκαν πίσω από ένα ύψωμα 3-4 άρματα και σε απόσταση 300 μέτρων από την ομάδα Κορέλλη. Τηλεφώνησα στο τάγμα για να μάθω τι ήταν τα άρματα. Η τηλεφωνική γραμμή ήταν νεκρή. Καταλάβαμε ότι ήταν τουρκικά, γιατί σε λίγο άρχισαν να μας χτυπούν. Ειδοποίησα την ομάδα Κορέλλη να απομακρυνθεί αμέσως. Δύο από τους επτά στρατιώτες της μπόρεσαν έρποντας να φτάσουν κοντά μας, ενώ οι άλλοι πέντε προσπάθησαν βαδίζοντας να πάνε προς την περιοχή Μαραθόβουνο. Τους αντελήφθησαν οι Τούρκοι και άρχισαν να τους πυροβολούν. Έπεσαν κάτω για να γλιτώσουν από τα πυρά και αυτή ήταν η τελευταία φορά που τους είδαμε», λέει με συγκίνηση ο κ. Συμεωνίδης, που δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Ήταν φανερό ότι έπεσαν στα χέρια των Τούρκων.Οι στρατιώτες των δύο ομάδων που κατόρθωσαν να διαφύγουν, έπειτα από πορεία έξι ημερών μέσα από δάση, βουνά και ποτάμια τελικά έφτασαν σε μια βρετανική βάση, όπου έληξε και η δική τους περιπέτεια.