Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο πύραυλος κρουζ έχει εμβέλεια τα 150 χιλιόμετρα, καθοδηγείται μέσω GPS/INS με το τελικό στάδιο πλοήγησης να το αναλαμβάνει αισθητήρας υπέρυθρου φάσματος. Ο πύραυλος είναι να εξοπλίσει τα αναβαθμισμένα μαχητικά F-4 Phantom II της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας.
Οι πύραυλοι κρουζ κατά στόχων επιφανείας (κατηγορία LΑCM) αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες συμβατικές απειλές των όπλων που έχει να αντιμετωπίσει ο κάθε αντίπαλος σήμερα. Ο πύραυλος κρουζ δεν είναι τίποτε άλλο από ένα αναλώσιμο τηλεκατευθυνόμενο ανεπάδρωτο αεροσκάφος, το οποίο χρησιμοποιεί τουλάχιστον έναν κινητήρα σε όλη την διάρκεια της πτήσης για να φθάσει στον στόχο του, και τον οποίο καταπολεμεί με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια.
Για να αποφευχθεί η διάδοση αυτής της τεχνολογίας, ιδρύθηκε το Καθεστώς Ελέγχου Πυραυλικής Τεχνολογίας (MTCR), μία πολυμερής άτυπη ομάδα των προμηθευτών τεχνολογίας πυραύλων με στόχο τον περιορισμό της διάδοσης των βαλλιστικών και πυραυλικών συστημάτων. Ανακοινώθηκε το 1987, μετά από χρόνια μυστικών διαπραγματεύσεων υπό αμερικανική αιγίδα, και έχει δημιουργηθεί για τον περιορισμό της εξάπλωσης των πυραύλων και άλλων όπλων που μπορούν να μεταφέρουν ωφέλιμο φορτίο 500 κιλών σε απόσταση άνω των 300 χιλιομέτρων. Η Κίνα είναι μόνο εν μέρει σύμφωνη με το καθεστώς MTCR. Ενώ για παράδειγμα δέχεται τον περιορισμό της εξάπλωσης χερσαίων συστημάτων, δεν δέχεται το ίδιο και για τα αερομεταφερόμενα συστήματα.
Η σινο-τουρκική πυραυλική συνεργασία
Από το 1985 έως σήμερα, η Τουρκία έχει αποστείλει δεκάδες στρατιωτικές αντιπροσωπείες στην Κίνα, ενώ τουλάχιστον 15 επίσημες κινεζικές στρατιωτικές αποστολές με εκατοντάδες μέλη επισκέφθηκαν την Τουρκία την ίδια στιγμή. Αυτά είναι τα επίσημα στοιχεία. Τα πραγματικά στοιχεία είναι πολύ πιθανόν υψηλότερα, αν και εμπιστευτικά. Οι αριθμοί αυτοί, ωστόσο, δεν λένε όλη την ιστορία των σινο-τουρκικών στρατιωτικών σχέσεων. Με μυστικότητα από το κοινό και τα ΜΜΕ, η στρατιωτική συνεργασία Πεκίνου-Άγκυρας επεκτάθηκε αισθητά κατά τα τελευταία 15 χρόνια, ενώ τα αποτελέσματα αυτής δεν εμφανίζονται ποτέ ή σχεδόν ποτέ στο Μητρώο Συμβατικών Όπλων του ΟΗΕ.
Το 1997, η Τουρκία για πρώτη φορά υπέγραψε μια συμφωνία πώλησης όπλων με την Κίνα για την απόκτηση 24 πυραύλων πυροβολικού WS-1 302 χιλιοστών, καθώς και για την συναρμολόγηση 144 πυραύλων στην Τουρκία, για το διάστημα 1998 έως 2000. Με βάση την κινεζική τεχνολογία, η Τουρκία άρχισε να παράγει την ρουκέτα TR-300 (ή Τ-302, αναβαθμίστηκε από το κινεζικό τετραπλό WS-1Β ) βάσει σχετικής άδειας. Η τουρκική ονομασία αυτής της ρουκέτας είναι Kasırga (Ανεμοστρόβιλος). Θεωρείται ότι είναι πιο προηγμένο όπλ από το αντίστοιχο κινεζικό. Η ρουκέτα πυροβολικού WS-2, εμβέλειας 250 χιλιομέτρων, είναι αναβαθμισμένη με συστήματα καθοδήγησης μέσω δορυφορικής πλοήγησης (GPS).
Στα τέλη του 1998, με βάση μια παρόμοια σύμβαση που υπογράφηκε με την κινεζική CPMIEC (China Precision Machinery Import-Export Corporation), ο Τουρκικός Στρατός παρήγγειλε περίπου 15 από τα πιο προηγμένα βλήματα μικρής εμβέλειας της κατηγορίας SSMS (επιφανείας-εδάφους). Γνωστό ως B-611, άρχισε κατόπιν σχετικής αδείας η παραγωγή του στην Τουρκία - πάνω από 200 πυραύλοι για πάνω από 300 εκατομμύρια δολάρια. Τα πρώτα βλήματα έχουν πιθανώς αναπτυχθεί επιχειρησιακά ήδη από το 2001. Το σχετικό πρόγραμμα καλύπτονταν από απόλυτη μυστικότητα για πολλά χρόνια. Το πρότζεκτ που ονομάστηκε J-600T, η τουρκική ονομασία Yıldırım (Κεραυνός), αναφέρθηκε από την Τουρκία στο Μητρώο Συμβατικών Όπλων των Ηνωμένων Εθνών μόλις τον Μάρτιο του 2007 και έκανε την πρώτη δημόσια εμφάνισή του κατά τη διάρκεια μιας παρέλασης της Ημέρας της Νίκης στην Άγκυρα στις 30 Αυγούστου του 2007. Ο πύραυλος B-611 είναι σχεδιασμένος με χαρακτηριστικά stealth για την καλύτερη αντιμετώπιση των αντίπαλων πυραύλων αεράμυνας, ενώ χρησιμοποιεί και δορυφορική πλοήγηση για την καθοδήγησή του προς τον στόχο. Ο πύραυλος Β-611 είχε σχεδιαστεί ως αντικατάστασης του κινεζικού DF-11 (κωδικοποιημένος και ως M-7 ή CSS-7) στην κατηγορία SRBM. Αναπτύχθηκε από κοινού από την TÜBITAK της Τουρκίας ( Επιστημονικό και Τεχνολογικό Ερευνητικό Συμβούλιο της Τουρκίας), την εταιρία MKEK και την κινεζική κρατική CASIC. Ο πύραυλος είναι εκτιμώμενης εμβέλειας, περί τα 250 χιλιόμτερα και χρησιμοποιεί στερό καύσιμο, σύμφωνα με τον Richard Fisher, Jr., εμπειρογνώμονας της δεξαμενής σκέψης ΙASC (International Assesment Strategy Center). Η παραγωγή του πραγματοποιείται από την τουρκική εταιρεία Roketsan.
Είναι πιθανό ότι η Roketsan μπορεί να έχει λάβει την υποστήριξη της Κίνας για την ανάπτυξη του πυραύλου αέρος-εδάφους Cirit (Aκόντιο), ο οποίος απορρέει από τον TY-90, κατασκευής της κινεζικής NORINCO. Η οικογένεια Cirit είναι να εξοπλίσει μεταξύ των άλλων τα υπό προμήθεια 60 τουρκικά επιθετικά ελικόπτερα T-129.
Ο τουρκικός πύραυλος κρουζ
Η Τουρκία στράφηκε από το 1990 προς την Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες για την απόκτηση αερομεταφερόμενων πυραύλων κρουζ, αλλά το αίτημα αυτό δεν έγινε δεκτό. Αργότερα η Τουρκία στράφηκε προς το Ισραήλ - με επιτυχία. Η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία διαθέτει σήμερα τον αερομεταφερόμενο πύραυλο κρουζ ισραηλινής προέλευσης, τον Popeye, με εκτιμώμενη εμβέλεια σε τουρκική υπηρεσία τα 300 χιλιόμετρα, ως αντιστάθμισμα στην ελληνική αγορά των γαλλο-βρετανικής προέλευσης πυραύλων Scalp.
Σύμφωνα με το globalsecurity.org, το 1995 αναφέρθηκε ότι η Κίνα χρηματοδότησε ένα πρόγραμμα αεροματεφερόμενου πυραύλου κρουζ του Ισραήλ, ο οποίος αναπτύχθηκε με βάση το ισραηλινό τηλεχειριζόμενο σύστημα Delilah, με εμβέλεια τα 230 μίλια περίπου. Η νέα κινεζική παραλλαγή ήταν να έχει μεγαλύτερη εμβέλεια από το Delilah, διατηρώντας τις βασικές ρυθμίσεις του. Το βλήμα Delilah είναι το όνομα αρκετών παραλλαγών ισραηλινών πυραύλων που κατασκευάστηκαν από την IMI (πρώην TAAS). Αρχικά αναπτύχθηκε ως εναέριο δόλωμα, παράγωγο του αμερικανικού MQM-74, αλλά εξελίχθηκε σε ένα επιθετικό όπλο στη δεκαετία του 1990, και χρησιμοποιήθηκε από τα ισραηλινά F-16 και τα αναβαθμισμένα F-4E.
Δύο ενδιαφέροντα γεγονότα:
Κατά τη διάρκεια του πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών κατά του Ιράκ, ένας άγνωστος αριθμός αμερικανικών πυραύλων κρουζ έπεσε στο έδαφος της Τουρκίας. Το περιοδικό TIME είχε αναφέρει τον Απρίλιο του 2003 ότι μέσα σε μια βδομάδα τουλάχιστον τρεις αμερικανικοί πύραυλοι κρουζ έπεσαν σε τουρκικό έδαφος. Οι πύραυλοι περισυλλέχθηκαν από τουρκικό στρατιωτικό προσωπικό.
Στις 8 Νοεμβρίου 2007, κοντά στις ακτές της Σαμσούντας στη Μαύρη Θάλασσα, οι ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας έκαναν μια σπουδαία ανακάλυψη: Τα συντρίμμια ενός ρωσικού πύραυλου κρουζ. Ο πύραυλος πιστεύεται ότι συνετρίβη κατά τη διάρκεια στρατιωτικής άσκησης της Ρωσικής Πολεμικής Αεροπορίας. Ο πύραυλος (KH-55SM) περισυλλέχθηκε και μεταφέρθηκε αρχικά ατην αεροπορική βάση Μερζιφούντα στην Αμάσεια, 150 χιλιόμετρα νότια της Σαμψούντας, για περαιτέρω ανάλυση.
fox2magazine
