Συνήθως, και με πολύ λίγες εξαιρέσεις, η ενοικίαση επιβάλλεται κατ' εντολή του ενοικιαστή, δηλαδή του κράτους που αναζητά το όφελος από τη χρήση του επιπλέον εδαφικού χώρου, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι η τακτική του leasing περιοχών δεν μπορεί να προωθηθεί από τη χώρα που βρίσκεται σε οικονομική αδυναμία. "Η ασθενής οικονομά Ελλάδα θα έπραττε σωστά να αρχίσει να σκέφτεται αυτή την εκδοχή ως εναλλακτική σε νέα μέτρα λιτότητας που προκαλούν κοινωνική αναταραχή", αναφέρει χαρακτηριστικά. Και προχωρά παραθέτοντας σχετικά παραδείγματα: της Ουκρανικής ναυτικής βάσης της Σεβαστούπολης, η οποία μισθώνεται στο Ρωσικό Στόλο της Μαύρης Θάλασσας, με αντάλλαγμα το ποσό των τριάντα δισεκατομμυρίων ευρώ. Την Αμερικανική βάση του Γκουαντάναμο στην Κούβα, τη Διώρυγα του Παναμά και το Χονγκ Κονγκ. "Υπάρχουν πολλές χώρες που θα έβλεπαν θετικά την ενοικίαση περιοχών στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία και άλλα κράτη της Ευρώπης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα", σημειώνει ο Στράους, στο άρθρο του με τίτλο "Ένας τρόπος για να σωθεί η Ελλάδα".
Επίσης, ο ανεκδιήγητος κ. Στράους θεωρεί επιτυχημένη την τακτική του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που επιβλήθηκε στην Ελλάδα το 1897, όταν οι ξένοι δανειστές της συνέλεγαν απευθείας τους δασμούς και τους φόρους από το λιμάνι του Πειραιά και τα κρατικά μονοπώλια, ώστε να αποπληρωθούν τα τοκοχρεολύσια που τους χρωστούσε η χώρα.
Διαβάστε το ανθελληνικό άρθρο εδώ
