Η ανάμειξη του κ. Πόλσον δεν ανεφέρθη από την Goldman, όταν πούλησε το CDO σε μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες. Ουσιαστικά, ο κ. Πόλσον ήθελε να στοιχηματίσει κατά του CDO και πλήρωσε την Goldman να βρει κάποιον πρόθυμο να αποδεχθεί το στοίχημά του. Τα ομόλογα έχασαν σύντομα την αξία τους, και οι τράπεζες κατέβαλαν μεγάλα ποσά στον κ. Πόλσον. Ενα δομημένο CDO χρειάζεται κάποιον να ποντάρει σε πτώση, και οι επενδυτές που πόνταραν σε άνοδο το γνώριζαν αυτό. Επομένως, δεν είναι υποχρεωμένη η τράπεζα να αποκαλύψει στους μελλοντικούς αγοραστές το όνομα του επενδυτή που ποντάρει σε πτώση. Ομως, είναι αυτό λογικό; Μπορεί το κοινό να εμπιστεύεται τράπεζες που συμπεριφέρονται έτσι; Η απάντηση και στα δύο ερωτήματα είναι όχι. Τίποτε δεν θα χαθεί, ενώ θα περιοριστεί ο συστημικός κίνδυνος εάν εμποδίζονται τέτοιου είδους συναλλαγές στο μέλλον. Επομένως, είναι σημαντικό να ληφθούν αυστηρότερα μέτρα για την λειτουργία των τραπεζών, που να μην παρακωλύουν την άντληση κεφαλαίων ή την ανάληψη ρίσκου. Το ενδεχόμενο παρανομίας της Goldman, ή πολιτικών κινήτρων στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, είναι δευτερευούσης σημασίας.
Ημερησία
