Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

Η προσφορά της Τουρκίας στην ανθρωπότητα

Εν όψει της μυστικής διπλωματίας των “επιστολών” του κυρίου Παπανδρέου, υπάρχουν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ανοιχτές υποθέσεις δολοφονιών και φρικαλεοτήτων του επίσημου Τουρκικού κράτους που χρήζουν “διερεύνησης”. Ξετυλίγουμε τα ντοκουμέντα της Φρίκης από την εκπληκτική έρευνα του ΕΝ ΚΡΥΠΤΩ με μία σημείωση: Η τύχη αυτών που παραδίδονται στους εχθρούς της ανθρωπότητας είναι προδιαγεγραμμένη. Όποτε αυτό λησμονήθηκε, δυστυχώς επέφερε επανάληψη της σφαγής και της γενοκτονίας. Θα παραδίδοντω ουδέποτε τα “αντισώματα” στις ορέξεις των μικροβίων; Διαβάστε και τον ρόλο των θρησκευτικών ηγετών των μισανθρώπων. Αιώνιος και απεχθής. Βλέπετε, οι “δίπλα” άρτι αφιχθέντες γείτονες είχαν μία θρησκεία που υπαγόρευε την εξολόθρευση των απίστων, ενώ οι “εντόπιοι” μία θρησκεία του “σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω”. Άνιση μάχη, άνιση σκέψη, πρόβατα επί σφαγή.

Μέρος Α’ : Οι πρώτες αναφορές, Η φρίκη ζωντανεύει!
Πριν λίγες ημέρες και με αφορμή την συμπλήρωση 35 ετών από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ανακινήθηκε το θέμα των αγνοουμένων πολιτών και στρατιωτών της εισβολής του 1974. Εφέτος εξακριβώθηκε ότι τα οστά 5 στρατιωτών που ανακαλύφθηκαν σε ομαδικό τάφο, ταυτοποιούμενα με σύγχρονες επιστημονικές μεθόδους, οδήγησαν στην διαλεύκανση της τύχης τους, ανήκαν σε στρατιώτες που σύμφωνα με φωτογραφικά ντοκουμέντα είχαν παραδοθεί σε τουρκικά στρατιωτικά τμήματα.

Η εθνική μνήμη ωστόσο των Ελλήνων πρέπει να έχει αδυνατίσει γενικότερα, καθώς ενώ η υπόθεση των αγνοουμένων ηλεκτρίζει ακόμη μετά από 35 χρόνια, η μνήμη άνω των 38.000 αγνοουμένων στρατιωτών που χάθηκαν πριν 87 χρόνια έχει ξεθωριάσει εντελώς.
Αν και η απώλεια αυτή επισκιάστηκε από τους 1.350.000 πρόσφυγες που κατέφυγαν στην Ελλάδα και τους 300.000 νεκρούς της κεμαλικής θηριωδίας στην Μικρασιατική Καταστροφή, οφείλουμε σήμερα να επαναφέρουμε στην επικαιρότητα για να υπενθυμίσουμε ότι δυστυχώς η παρομοιώδης τουρκική αγριότητα εναντίων αοπλων και ανυπεράσπιστων αιχμαλώτων και αμάχων που πότισε με αίμα την Μικρασιατική γή το ‘22 παραμένει αναλοίωτη στον χρόνο και όπως η Κύπρος την βίωσε το 1974 έτσι και οι υπόλοιποι Έλληνες -υπνωτισθέντες απο τις σειρήνες του κατευνασμού- μπορεί ανα πάσα στιγμή να ξυπνήσουν απότομα εν μέσω μιας νέας τουρκικής “ειρηνευτικής επιχείρησης” στο Αιγαίο και την Θράκη .
Η Στρατιά Σμύρνης, με την επιστροφή της στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 1922, σύμφωνα με ελληνικούς υπολογισμούς είχε απωλέσει 54.000 άνδρες και άνω των 2.000 αξιωματικών, ενώ οι τουρκικές ανακοινώσεις έκαναν λόγο για σύλληψη 32.000 αιχμαλώτων στρατιωτών. Κατά την διάρκεια των εργασιών της Συνδιάσκεψης Ειρήνης στην Λωζάννη, άρχισαν να γίνονται γνωστές λεπτομέρειες από την τύχη των αιχμαλώτων στρατιωτών. Στον αθηναϊκό τύπο διαβάζουμε:
4 Δεκεμβρίου 1922

«Προ είκοσι δύο ημερών απέδρασε εξ Άγκυρας και κατέφυγεν ενταύθα ο Στυλιανός Αγαπίδης του Χαραλάμπους. Καταγόμενος εκ Κιουταχείας, είχε στρατολογηθή υπό των κεμαλικών, υπηρέτει δε εν Άγκυρα ως στρατιωτικός πιλοποιός. Επωφεληθείς της αποστρατεύσεως των Τούρκων, των αγόντων ηλικίαν μεγαλειτέραν του 41ου έτους, κατόρθωσε να διαφύγη και έφθασεν εδώ. Υποβληθείς ενταύθα εις εξέτασιν υπό των στρατιωτικών Αρχών, κατέθεσε τα εξής λυπηρά περί της καταστάσεως των αιχμαλώτων μας εν Μικρασία.
Ευρίσκονται εγκατεσπαρμένοι εις ολόκληρον την Ανατολήν, ιδία δε όπου υπάρχουν σιδηροδρομικοί σταθμοί, ένθα εκτελούν βαρυτάτας αγγαρείας. Είναι γυμνοί ανυπόδητοι και σκελετώδεις από τας στερήσεις και τας κακουχίας. Τους έχουν δώσει από δύο τσουβάλια, με τα οποία και μόνον οφείλουν να καλύψουν την γυμνότητά των. Αποθνήσκουν αθρόοι, άλλοι υποκύπτοντες εις τας κακουχίας και τας ασθενείας και άλλοι φονευόμενοι από τους Τούρκους, οι οποίοι θεωρούν τούτο ως τίτλον επιδείξεως. Ειδικώς δε οι εκ Μικρασίας καταγόμενοι απαγχονίζονται άνευ εξαιρέσεως και άνευ οιασδήποτε διαδικασίας.


Εφημερίδα Εμπρός 6 Ιανουαρίου 1923

6 Ιανουαρίου 1923

«Κατόπιν πολλών περιπετειών αφίχθησαν ενταύθα, αποδράσαντες εκ Μ. Ασίας οι αιχμάλωτοι στρατιώται Μαυράκης Αθανάσιος εκ Ραιδεστού Θράκης, κλάσεως 1919 και Καβίλης Κωνστ. εκ Χρυσομέρου Θράκης κλάσεως 1916, αμφότεροι υπηρετούντες εις το τέως 18ο σύνταγμα πεζικού. Εξετασθέντες δια μακρών οι εν λόγω στρατιώται κατέθεσαν μεταξύ άλλων τα εξής: Ολόκληρος η Ιωνία έχει μεταβληθή εις αληθή κόλασιν δια τους υποδούλους Έλληνας και τους αιχμαλώτους μας. Αι Χριστιανικαί συνοικίαι Σμύρνης έχουν μεταβληθή εις απέραντον νεκροταφείον. Δεν απομένουν πλέον ειμή ελάχισται Ιταλικαί και Γαλλικαί οικογένειαι, αι οποίαι και αυταί αναχωρούν βαθμηδόν εκ Σμύρνης. Είνε προφανές ότι ο Κεμάλ επιζητεί την πλήρη εκδίωξη όλων των Ευρωπαίων δια να εκτουρκίση τελείως την Μ. Ασίαν. Αι γυναίκες και οι έφηβοι των υποδούλων Ελλήνων υφίστανται την βδελυρωτέραν ατίμωσιν υπό τα βλέμματα των συγγενών των ή των Ελλήνων αιχμαλώτων. Ήδη τα γυναικόπαιδα, όσα δεν είχον προλάβει ν’ αναχωρήσουν εξετοπίσθησαν εις το εσωτερικόν προς άγνωστον διεύθυνσιν. Οι Τούρκοι στρατιώται διατάσσουν τους Έλληνας αιχμαλώτους να ζητωκραυγάζουν υπέρ του Κεμάλ. Οι αρνούμενοι τουφεκίζονται αμέσως. (deja-vu? )Προ τινος τμήμα τουρκικού στρατού απέσπασεν εικοσάδα Ελλήνων αιχμαλώτων εκ των νεαρωτέρων, τους οποίους ετυφέκισαν, αφού ητίμασαν αυτούς, εις το Μπουνάρ Μπαή, έξω της Σμύρνης. Οι Έλληνες αξιωματικοί και στρατιώται έχουν τελείως απογυμνωθή, διότι οι Τούρκοι αξιωματικοί και στρατιώται τους αφήρεσαν τας στολάς των.
Οι Έλληνες αξιωματικοί καταδιώκονται και εξοντούνται περισσότερον ή οι στρατιώται. Οι Τούρκοι φαίνεται επιδιώκουν να αφήσουν τους αιχμαλώτους μας άνευ ηγητόρων ικανών να τους φρονηματίζουν. Δια τούτο οι αξιωματικοί μας ενδύονται στολάς στρατιωτών, υποβαλλόμενοι μετ’ αυτών εις τας πλέον εξαντλητικάς αγγαρείας.
Απειρία πτωμάτων Ελλήνων αιχμαλώτων ή υποδούλων σήπτονται έξω των πόλεων της Ιωνίας. Ο στρατιώτης Μαυράκης Α. βεβαιοί ότι έθαψε μόνος του εις μαγγανοπήγαδα έξω της Μαγνησίας άνω των 200 πτωμάτων, ο δε στρατιώτης Καβέλης Κ. άνω των 100. Εις Τούρκος της Μαγνησίας, επιδεικνύων προσφάτως μάχαιραν δίκοπον, εκαυχάτο ότι έχει σφάξει δι΄ αυτής άνω των 300 Χριστιανών. Συντετριμμένοι εκ του θεάματος τόσων πτωμάτων οι αιχμάλωτοι, όσοι επιζούν ακόμη, προσπαθούν να εξοικονομήσουν ολίγον χρόνον, ιδία την νύχτα, δια να καλύψουν δια χώματος τα πτώματα των συναδέλφων των, εκεί που ευρίσκονται».


συνέχεια olympia.gr