Και το πρόβλημα είναι ακριβώς εδώ. Δεχόμαστε πλέον με απάθεια- σύμπτωμα μιας γενικότερης κοινωνικής διαφθοράς- τις επιθέσεις που σημειώνονται εναντίον διανοουμένων, πανεπιστημιακών κ.λπ. Θυμίζουμε, μόνο τον τελευταίο καιρό, την επίθεση εναντίον της συγγραφέως Σώτης Τριανταφύλλου σε καφενείο της πλατείας Εξαρχείων στη διάρκεια της παρουσίασης του καινούργιου βιβλίου της.
Το «αμάρτημά» της ήταν ότι παρουσίαζε βιβλίο της στα Εξάρχεια, ενώ, κατά την κραυγή των (αριστερών;) διωκτών της, η θέση της είναι στο Κολωνάκι. Θυμίζουμε επίσης την επίθεση εναντίον του συγγραφέα Βασίλη Γκουρογιάννη μέσα στη Στοά του Βιβλίου από χρυσαυγίτες, με σκίσιμο βιβλίων και βιαιοπραγίες, επειδή δεν τους άρεσαν όσα ο συγγραφέας παρουσιάζει για το Κυπριακό στο τελευταίο μυθιστόρημά του. Θυμίζουμε επίσης την επίθεση εναντίον του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών μέσα στο κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου ή τη βίαιη διακοπή συζήτησης στη Νομική Αθηνών.
Τα επεισόδια δεν είναι μεμονωμένα. Στοιχειοθετούν ήδη μια πραγματικότητα βίας, από τα δεξιά και τα αριστερά, που έχει πάψει προ πολλού να είναι λεκτική και έχει γίνει σωματική. Ακριβώς η σωματική βία είναι αυτή που εγκαθιδρύει τον φόβο και οδηγεί σε παρεκτροπές και παραμορφώσεις, οι οποίες παλαιότερα κατέληγαν στον ολοκληρωτισμό. Σήμερα καταλήγουν σε ένα είδος ανοχής, στην ατομική σιωπή του sauve-qui-peut (ο σώζων εαυτόν σωθήτω). Γιατί είναι απορίας άξιον που δεν έχουμε συλλογικές αντιδράσεις απέναντι σε αυτή την έξαρση της βίας που έχει στόχο ιδέες και φορείς ιδεών. Ας αφήσουμε τα κόμματα, ας αφήσουμε τα σωματεία. Αυτά κινητοποιούνται μόνο για τις στενές κομματικές ή συντεχνιακές τους υποθέσεις. Οι άλλοι τι κάνουμε; Εννοώ την άλλη κοινωνία.
Μου έλεγε πρόσφατα ένας ξένος παρατηρητής ότι εντυπωσιάζεται με την απάθεια της κοινωνίας απέναντι στη βία αυτή, με την απάθεια της ελληνικής οικογένειας απέναντι στη βία που καταστρέφει τα πανεπιστήμια και ακυρώνει την ακαδημαϊκή ελευθερία. Για τις μεγάλες φωτιές που κατέστρεψαν την Πελοπόννησο πριν από δύο χρόνια είχαν οργανωθεί συγκεντρώσεις από επιτροπές πρωτοβουλίας. Φαίνεται ότι το κάψιμο των ιδεών και των διανοουμένων δεν συγκινεί το ίδιο».
Θέλει ημέρες εδώ για να απαντήσουμε στον κ. Μπακουνάκη. Ας αναφέρουμε μόνο το ποιες είναι οι κυρίες που αναφέρει ο ίδιος στο άρθρο του και όλα συμπεράσματα δικά σας.
Η κα. Ρεπούση ήταν συγγραφέας του ανιστόρητου βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού. Αξιολογητής του εν λόγω βιβλίου η κα. Α. Λεωντσίνη-Γλυκοφρύδη. Η κυρία αυτή είναι φίλη της κα. Ρεπούση και σύζυγος του καθηγητού της Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γ. Λεωντσίνη! Και η κα. Ρεπούση και η κα. Λεωντσίνη- Γλυκοφρύδη πήραν διδακτορικό από τον Γ. Λεωντσίνη, ο οποίος νυμφεύθηκε την μία, έδωσε εργασία στο γραφείο του επί χρόνια στην δεύτερη (η κα. Ρεπούση, ως καθηγήτρια γαλλικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ήταν αποσπασμένη για σειρά ετών στο γραφείο του), και τις προώθησε στο πανεπιστήμιο! Και οι δύο τους δεν είναι πανεπιστημιακοί! Ο κ. Λεωντσίνης είχε πρόβλημα με τον κ. Σβολόπουλο και με τον κ. Μικρογιαννάκη, και τούς έστειλε στο δικαστήριο και έγινε, παρά την σύμφωνο εναντίον του γνώμη της συντριπτικής πλειοψηφίας των ειδικών [που ήταν αρμόδιοι] για να τον κρίνουν καθηγητής πανεπιστημίου. Αυτός παρήγαγε δύο κυρίες, τούς έδωσε δηλαδή διδακτορικά. Αυτές οι κυρίες που τούς έδωσε διδακτορικά και πού τις προώθησε σε αδελφά πανεπιστήμια, σε άλλους χώρους, απετέλεσαν την ομάδα και της συγγραφής των βιβλίων και της αξιολόγησης. Πρόκειται για μια ληστοσυμμορία επιστημονική. (κα. Μαρία Τζάνη, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών, τηλεοπτικός δίαυλος ΑΝΤ1, 25-3-2007). Μη μας λέτε λοιπόν τίποτα για την κα. Ρεπούση η υπόθεση της οποίας δικαίως οδήγησε στην απώλεια της βουλευτικής έδρας της κα. Γιαννάκου, για να μάθουν κάποιοι ότι η Ελλάδα είναι ακόμη ΕΛΛΗΝΙΚΗ.
Και επειδή αναφέρεται ότι η κα. Θάλεια Δραγώνα είναι καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, γιατί δεν μας λέτε και τον βασικό τίτλο σπουδών της; Πολύ απλά: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Ο κ. Παπανδρέου την τοποθέτηση σε εκλόγιμη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας, ενώ δεν κρίθηκε ικανός ο Κώστας Λαλιώτης για εκλόγιμη θέση και έτσι έμεινε εκτός Βουλής, είχε την τύχη -πιθανότατα και την εύνοια- να της αναγνωρισθεί από το ΔΙΚΑΤΣΑ το διδακτορικό δίπλωμα στην Ψυχολογία που πήρε από Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ (Αγγλία) χωρίς να έχει βασικό τίτλο σπουδών, με μια μεθόδευση που δείχνει ότι στην Ελλάδα πάντα εφευρίσκονται παράθυρα για να ξεφεύγουν κάποιοι από τον νόμο. Και η σκανδαλώδης απόφαση στηρίχθηκε σε…διασταλτική ερμηνεία του νόμου που… σκαρφίσθηκαν!
Σύμφωνα με πληροφορίες από άτομα που γνωρίζουν τα του ΔΙΚΑΤΣΑ, δεν έπρεπε να της αναγνωρισθεί το διδακτορικό δίπλωμα, αφού δεν έχει βασικό τίτλο σπουδών. Το μόνο που διαθέτει ήταν κάποιο πτυχίο του Κολεγίου Deree, ενός παραρτήματος αμερικανικού πανεπιστημίου που λειτουργούσε στην εδώ… αμερικανική βάση, πριν κλείσει.
Από έρευνες προέκυψε είναι ότι τη μεθόδευση την έστησε η Τριμελής Επιτροπή, πρόεδρος της οποίας ήταν ο κ. Λάμπρος Χουσιάδης, καθηγητής στη Σχολή Παιδαγωγικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Σύμφωνα με πληροφορίες, για να ξεπερασθεί η έλλειψη βασικού τίτλου σπουδών, τι σκαρφίσθηκαν λέτε; Τη… διασταλτική ερμηνεία! Και με τον τρόπο αυτό η κυρία Θάλεια κατάφερε να πάρει αναγνώριση του διδακτορικού της. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, η μεθόδευση της… διασταλτικής ερμηνείας χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να εκλεγεί καθηγήτρια και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, μια και δεν διαθέτει βασικό τίτλο σπουδών! Φαίνεται όμως ότι όλα αυτά τα… γραφειοκρατικά εμπόδια που έφραζαν τον δρόμο στην κυρία Θάλεια Δραγώνα τα ήξερε ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος ως γνωστόν έχει θητεύσει στο υπουργείο Παιδείας. Αποκαλυπτικό είναι σχετικό «παραπολιτικό» που είχε το ένθετο τηλεοπτικό περιοδικό του «Βήματος», το «TV GUIDE», στη στήλη «THE BOX», και στο οποίο γράφονταν τα εξής: Ο Γ. Παπανδρέου διατηρεί και τις στενές σχέσεις με παλαιούς συμμαθητές του στο Κολέγιο (ήταν μέλος της περίφημης “τάξης του ‘71″, αν και ο ίδιος δεν αποφοίτησε λόγω δικτατορίας, εξορίας κ.λπ.). Ένας από αυτούς είναι ο εκδότης Γιώργος Δραγώνας, πρόεδρος εδώ και λίγες ημέρες του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού. Η τ. σύζυγός του, Θάλεια Δραγώνα, τοποθετήθηκε σε εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Ο πρόεδρος είχε ανέκαθεν σε μεγάλη εκτίμηση τη Θάλεια. Στο υπουργείο Παιδείας θυμούνται ακόμη πως ξεπεράστηκαν κάποια γραφειοκρατικά εμπόδια για να ανοίξει ο δρόμος της προς μια λαμπρή ακαδημαϊκή καριέρα. Και πολιτική, υποθέτω, χωρίς νομικά κωλύματα που αντιμετώπισαν άλλες».
Σχόλιο αναγνώστη
