Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2008

Πράκτορας της CΙΑ ο οπλαρχηγός του ALBANIAN NATIONAL ARMY



O οπλαρχηγός του ΑΝΑ (Albanian National Army) που διαδέχτηκε τον UCK μετά το τέλος του πολέμου στο Κόσοβο είναι πράκτορας της CΙA!Αυτό υποστηρίζει σήμερα ο Τύπος στο Βελιγράδι και τα Σκόπια δημοσιεύοντας μάλιστα και τα σχετικά έγγραφα. Σύμφωνα με την εφημερίδα "Βέτσερ" που εκδίδεται στην ΠΓΔΜ, κατά τα πρόσφατα επεισόδια που ακολούθησαν τη μεγάλη διαδήλωση στο Βελιγράδι εναντίον της ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου, η ομάδα διαδηλωτών που εισέβαλλε στην Αμερικανική πρεσβεία της Σερβικής πρωτεύουσας,πέρα απ΄τις εκτεταμμένες καταστροφές που προξένησε στο κτίριο κατάφερε να αποσπάσει και άκρως απόρρητα έγγραφα στα οποία αγράφονται οι ταυτότητες αρκετών μυστικών πρακτόρων της Αμερικανικής κατασκοπείας στα Βαλκάνια. Το σημαντικότερο "άκρως απόρρητο"έγγραφο ήταν η ταυτότητα του Γκαφούρ Φάζλι, αρχηγού του ΑΝΑ, με την οποία αποδυκνείεται πως ανήκει στο δυναμικό της CΙΑ.Ο άνθρωπος δηλαδή που απειλεί Σκόπια, Σερβία, Μαυροβούνιο αλλά ακόμη και την Ελλάδα ως ο κύριος εκφραστής του οράματος του για τη Μεγάλη Αλβανία είναι ουσιαστικά ένας ακόμη Αμερικανός πράκτορας!

Κυριακή, 9 Μαρτίου 2008

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΚΑ ΔΑΝΕΙΑ

Οι εβραίοι δεν επιθυμούσαν για κανέναν λόγο την απελευθέρωση των Ελλήνων από τον τουρκικό ζυγό αντίθετα εργάζονταν προς όφελος των Τούρκων, διότι η τουρκοκρατία εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους για εκμετάλλευτική αισχροκέρδεια σε βάρος του υπόδουλου Ελληνισμού. Οι εβραίοι ωστόσο, πανούργοι από τη φύση τους, κατάφεραν να επωφεληθούν οικονομικά και από εκείνο ακόμη το γεγονός που απεύχονταν και το οποίο δεν ήταν άλλο από την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Η οικονομική δυσπραγία του Ελληνισμού και οι αυξημένες ανάγκες του σε όπλα, πολεμοφόδια και τρόφιμα, έγιναν αντικείμενο της πιο σκληρής εκμεταλλεύσεως από τους εβραίους, οι οποίοι επωφελήθηκαν των περιστάσεων με σκοπό να γίνουν και πάλι κύριοι της καταστάσεως, υποδουλώνοντας οικονομικά το επαναστατημένο γένος. Κατά τη διάρκεια του δαπανηρού αλλά κυρίως αιματηρού αγώνα, ο Ελληνισμός είχε ως μόνη διέξοδό του, για να επιβιώσει και να συνεχίσει την εξέγερση, τον εσωτερικό δανεισμό. Οι μόνοι πρόθυμοι να δανείσουν τους Ελληνες ήταν οι τοκογλύφοι εβραίοι, θέτοντας φυσικά ως προϋπόθεση για τη σύναψη δανείων, όρους εξοντωτικούς. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αγγλοεβραίοι τραπεζίτες Ρικάρντο (Ιωσήφ και Σαμψών), εμφανίσθηκαν πρόθυμοι να δανειοδοτήσουν τους Ελληνες, υπό την προϋπόθεση όμως, ότι θα λάμβαναν ως υποθήκη ολόκληρη την Κορινθία και θα εισέπρατταν ως εξόφληση, τα διπλάσια χρήματα απ' όσα είχαν συγκεντρώσει ως φιλέλληνες από ολόκληρη την Ευρώπη. Ιδιαίτερα επαχθείς ήταν και οι όροι του εβραίου τραπεζίτη Ρότσιλντ. Το αποτέλεσμα ήταν, το Έθνος δανειοδοτούμενο κάτω από ληστρικές συνθήκες, να περιέλθει σε μία πιο ασφυκτική μορφή εξάρτησης, την οικονομική, από τους εβραίους... Στο σημείο ακριβώς αυτό, γίνονται κατανοητοί οι υπερχρονικοί στίχοι του κατά πολύ μεταγενέστερου ποιητή Κ. Καρυωτάκη «Λευτεριά, Λευτεριά, θα σε αγοράσουν έμποροι και κονσόρτσια κι εβραίοι...».

Τελικά το πρώτο δάνειο του Αγώνα συνάφθηκε στην Αγγλία, το 1824. Οι Ελληνες απεσταλμένοι Ι. Ορλάνδος και Α. Λουριώτης, συνομολόγησαν με τον οίκο Λόφνουν στις 21 Φεβρουαρίου 1824, δάνειο ύψους 800.000 λιρών στερλινών, σε τιμή έκδοσης 59% και τόκο ετήσιο 5% επί της ονομαστικής αξίας. Για την απόσβεση του δανείου, καθοριζόταν διάστημα 36 ετών. Ως εγγύηση δε -παρακαταθήκη- για την αποπληρωμή του δανείου, είχε συμφωνηθεί να τελούν όλα τα «Εθνικά κτήματα». Από το ονομαστικό κεφάλαιο που αποτελούσε το ποσό του δανείου (800.000 λίρες), μόνο οι 298.700 δόθηκαν στους Έλληνες. Το μεγαλύτερο μέρος του ποσού εξανεμίστηκε σε προμήθειες και... έξοδα από τους εβραίους. Το τελικό ποσό αποφασίσθηκε να κατεβεί στις τράπεζες του φιλοεβραίου Καίσαρα Λογοθέτη και του εβραίου Σαμουήλ Βαρφ, στη Ζάκυνθο. Ωστόσο, ακόμη και το εναπομείναν από τη λεηλασία ποσό, καθυστέρησε αρκετά να φθάσει στην Ελλάδα, στελνόταν δε με αγγλικά πλοία, υπό τη μορφή δόσεων, δυσχεραίνοντας σημαντικά την έκβαση του αγώνα. Το δεύτερο αγγλικό δάνειο ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν οι εβραίοι αδελφοί Ρικάρντο, οι ληστρικές αξιώσεις των οποίων αναφέρθηκανπαραπάνω. Η συμφωνία για τη σύναψη του δανείου, τελικά υπογράφηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1825. Το ονομαστικό κεφάλαιο ανερχόταν στα 2.000.000 λίρες στερλίνες για έξοδα δε του... τραπεζικού οίκου, προμήθεια πληρωμής τόκου, προμήθεια για τα μεσιτικά έξοδα συνομολογήσεως καθώς και για όλες τις εβραϊκές «εκδουλεύσεις», το ύψος του ποσού το οποίο θα παρελάμβαναν οι Έλληνες κατήλθε στις 816.000 λίρες, ενώ η χρέωση λόγω του δανείου ίσχυσε για ολόκληρο το ποσό (2.000.000 λίρες). Ομως ούτε και αυτό το ποσό τελικά ήταν στη διάθεση των Ελλήνων. Τέθηκε στη διάθεση της αγγλοεβραϊκής διαχειρίσεως με εκβιαστικούς όρους και αντί να σταλούν όπλα και χρήματα στην Ελλάδα, όπως είχε εκ των προτέρων συμφωνηθεί, παραγγέλθηκαν πλοία στην Αγγλία, φρεγάτες στις ΗΠΑ, μισθώθηκαν πανάκριβα αμειβόμενοι ξένοι στρατιωτικοί, οι οποίοι ήλθαν στην Ελλάδα όχι βέβαια για να συμβάλλουν στην διεξαγωγή του Αγώνα, αλλά για να θησαυρίσουν, εκμεταλλευόμενοι καιροσκοπικά, τις δυσμενείς για τον Ελληνισμό συγκυρίες, το δε εναπομείναν ποσό κατασπαταλήθηκε στο... χρηματιστήριο. Ποτέ άλλοτε Εθνος δεν καταληστεύθηκε κατ' αυτό τον επαίσχυντο τρόπο, όπως συνέβη με το Ελληνικό στην προκειμένη περίπτωση. Το υλικό, ότι δηλαδή απέμεινε από αυτό, παραδόθηκε τελικά στις Ελληνικές δυνάμεις προς το τέλος σχεδόν του αγώνα, μόλις το 1826 και αυτό υπήρξε ελλειπέστατο. Αυτές, σε συντομία, ήταν οι ληστρικές - τοκογλυφικές επιδόσεις των εβραιοάγγλων και των εβραιοαμερικανών «φιλελλήνων», για να επιβεβαιωθεί τελικά το εικοστό άρθρο από τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, το οποίο αναφέρει επιγραμματικά τα ακόλουθα: «Κάθε δάνειο υποδεικνύει την αδυναμία του Κράτους και την μη κατανόηση των δικαιωμάτων αυτού. Τα δάνεια επικρέμμονται όπως το σπαθί του Δαμοκλέους στο κεφάλι κυβερνώντων. Τα εξωτερικά δάνεια είναι βδέλες. Όταν όμως εξαγοράσουμε τα πρόσωπα τα οποία χρειάζονται, για να μεταφέρουν τα δάνεια σε εξωτερικό έδαφος, όλα τα πλούτη των κρατών διοχετεύονται στα ταμεία μας και όλοι οι χριστιανοί αρχίζουν να καταβάλλουν σε εμάς φόρο υποτέλειας...».


από το βιβλίο του Χαραμπόπουλου Σιωνισμός και Εθνικές Τραγωδίες

Σάββατο, 1 Μαρτίου 2008

Η Ελλάδα δεν πρέπει να αναγνωρίσει το Κόσσοβο

Δεν είναι εύκολο να προτείνουμε λύσεις απέναντι στον βαλκανικό κυκλώνα, διότι τα προβλήματα είναι πολυσύνθετα και διότι οι αρμόδιοι πιθανόν να γνωρίζουν κάποια πράγματα περισσότερα απʼόσα γνωρίζουμε εμείς. Όμως υπάρχουν κάποιες σκέψεις βασισμένες στην κοινή λογική, στην ιστορική εμπειρία, στο Διεθνές Δίκαιο και στην ανάγκη προστασίας των εθνικών μας συμφερόντων, τις οποίες κρίνουμε σκόπιμο να καταγράψουμε.

Πρώτον.
Η Ελλάς δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να αναγνωρίσει την αυθαίρετη και μονομερή απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από την Σερβία.
Είναι πρωτίστως θέμα εθνικού συμφέροντος. Μία δική μας λανθασμένη κίνηση θα δώσει το δικαίωμα στην Άγκυρα και στους Τουρκοκυπρίους να κάνουν επικίνδυνους παραλληλισμούς. Και δεν είναι μόνο το θέμα της Κύπρου. Ο νοών νοείτω. Εξ άλλου δεν έχουμε κανένα λόγο να υπογράψουμε την κατάργηση του Διεθνούς Δικαίου και του Χάρτη του ΟΗΕ. Σε αυτά τα θεμέλια βασίζεται η εξωτερική μας πολιτική για το Κυπριακό, το Αιγαίο και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αν πριονίσουμε το κλαδί υπό την πίεση διαφόρων συμμάχων και εταίρων θα υπονομεύσουμε την θέση μας.

Δεύτερον.
Δεν πρέπει να παρασυρόμαστε από επιχειρήματα του τύπου «όλη η Ευρώπη τους αναγνωρίζει, ας μην απομονωθούμε». Η Γαλλία, η Βρετανία και κάποιοι άλλοι βλέπουν τα δικά τους συμφέροντα με τον δικό τους τρόπο και είναι δικαίωμά τους. Ας προσέξουμε, όμως, ότι τρεις χώρες –μέλη της Ε.Ε. που βρίσκονται κοντά στην φωτιά αρνούνται να αναγνωρίσουν την αυθαιρεσία των Κοσσοβάρων. Η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Σλοβακία ενώνουν την φωνή τους με την μικρή Κύπρο και την ισχυρή Ισπανία στο ΟΧΙ κατά της αναγνώρισης. Δεν είναι τυχαίο ότι τρεις χώρες που είναι δίπλα στο πρόβλημα και έχουν μειονοτικές εστίες πιθανών προβλημάτων διαφωνούν με το ανεξάρτητο Κόσσοβο. Βλέπουν το κουτί της Πανδώρας να έχει ανοίξει και ανησυχούν για τα του οίκου τους. Η Ελλάς αντί να παρασύρεται από εταίρους μακρυνούς προς την περιοχή μας, πρέπει να τους διδάξει με την στάση της και με την βαλκανική της εμπειρία. Στην Ευρ. Ένωση μπήκαμε όχι μόνο για να ακούμε συστάσεις, αλλά και για να λέμε την άποψή μας, να συν-διαμορφώνουμε πολιτική.

Τρίτον.
Ας μην είμαστε αφελείς ή αδιάφοροι μπροστά στα σχέδια της μεγάλης Αλβανίας. Σήμερα η ορολογία που χρησιμοποιείται είναι ελαφρώς παρηλλαγμένη: Φυσική Αλβανία. Ενώ ο όρος Μεγάλη τρομάζει τους γείτονες , ο όρος «Φυσική» υποτίθεται ότι αποκοιμίζει. Όμως είναι το ίδιο κατʼ ουσίαν. Είτε με τη μορφή αποσχίσεων, είτε με προπαγάνδα για ανύπαρκτες μειονότητες, είτε με προκλητικούς χάρτες και διαστρεβλωμένα σχολικά βιβλία ιστορίας, είτε με το Εθνικό Δόγμα της Ακαδημίας Επιστημών των Τιράνων, είτε με προκλήσεις «Τσάμηδων» και άλλων συναφών στοιχείων, ορισμένοι ισχυροί παράγοντες στα Τίρανα και στο Κόσσοβο οραματίζονται νέες αναταραχές. Δεν ξέρω αν επιδιώκουν να φθάσουν σε περαιτέρω αλλαγές συνόρων, καλό είναι όμως να αποθαρρυνθούν αυτές οι τάσεις εν τω γεννάσθαι. Τούτο θα επιτευχθεί με την ελληνική σταθερή άρνηση κατά της αναγνωρίσεως του Κοσσόβου καθώς και με την ρητή απόρριψη κάθε συζητήσεως για ανύπαρκτες μειονότητες Αλβανών ή Τσάμηδων στην Ελλάδα. Οι οικονομικοί μετανάστες που εργάζονται τίμια στην χώρα μας είναι σεβαστοί από όποια χώρα και αν προέρχονται. Δεν αποτελούν, όμως, εθνική μειονότητα ούτε είναι επιτρεπτό να τους χρησιμοποιεί οποιαδήποτε γειτονική χώρα για εθνικιστικούς σκοπούς. Εθνική μειονότητα και μάλιστα ξεχασμένη αποτελούν οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες.Τέταρτον. Ακόμη και από ζητήματα που μοιάζουν με λεπτομέρειες μπορεί η εξωτερική μας πολιτική να εξαγάγει χρήσιμα συμπεράσματα. Παράδειγμα η γεωπολιτική σημασία των ονομάτων. Επί αιώνες οι Σέρβοι,, που ήσαν μέχρι το 1945 η πλειοψηφία στην επαρχία αυτή, χρησιμοποιούσαν τον όρο Κόσσοβο –Μετόχια. Η λέξη Μετόχι, ελληνικής προελεύσεως, σημαίνει κτήμα, οίκημα ή Ναό που ανήκει σε κάποιο Ορθόδοξο Μοναστήρι. Επί Τίτο , όταν άρχισε η μαζική εισροή Αλβανών στην επαρχία, άρχισε η κατάργηση του όρου Μετόχια. Τούτο έγινε σκοπίμως για ξεχασθεί ο σερβικός και ορθόδοξος χριστιανικός χαρακτήρας της περιοχής. Σήμερα διεθνώς όλοι μιλούν για Κόσσοβο ή Κοσσόβα και ξεχνούν τα Μετόχια. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η διεθνής αλλοίωση μιας ιστορικής ονομασίας αξιοποιήθηκε για να νομιμοποιήσει αλυτρωτικά και αποσχιστικά σχέδια. Ας το έχουμε κατά νου όταν συζητούμε για το όνομα του κράτους των Σκοπίων. Πέμπτον. Από την στιγμή που η στάση ορισμένων ισχυρών χωρών ενθαρρύνει τα αλβανικά σχέδια στα Βαλκάνια είναι πολύ πιθανόν να κινδυνεύσει η ακεραιότητα της ΠΓΔΜ, όπου το 30% είναι Αλβανοί. Ας μην βιαστούμε, λοιπόν, να παραχωρήσουμε το όνομα Μακεδονία σε ένα κράτος , το οποίο μεθαύριο μπορεί και να έχει διαλυθεί!

www.diktyo21.gr

Η Σταύρωση του Κοσσυφοπεδίου

1999 - 2008. Η μαρτυρική πορεία εννέα χρόνων του κλήρου και λαού του Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων κορυφώνεται αυτές τις ώρες με την Σταύρωση…Ανελέητοι βομβαρδισμοί, 6.535 άγριες επιθέσεις εναντίον αθώων ψυχών, παιδιών, μανάδων, ανήμπορων ηλικιωμένων, εκδίωξη 230.000 Σέρβων από τις πατρογονικές εστίες τους, 1201 νεκροί, 1308 ακρωτηριασμένοι, 1200 απαχθέντες και εξαφανισθέντες, 78 μοναστήρια και εκκλησίες κατεστραμμένες και λεηλατημένες… ένας ανατριχιαστικός κατάλογος ανείπωτης φρίκης, που δεν έκλεισε ακόμη, σημαδεύει το δράμα ενός λαού που «τόλμησε» να ζει «εν Ορθοδοξία». Πέραν από οποιεσδήποτε γεωστρατηγικές, οικονομικές, πολιτικές θεωρήσεις των Βαλκανικών ανακατατάξεων, υπάρχει μια άλλη διάσταση που ελάχιστα έχει διερευνηθεί και μελετηθεί. Συγκεκριμένα, οι βίαιες είτε «ειρηνικές» παρεμβάσεις των Δυτικών στα Βαλκάνια και τη Λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου στόχο έχουν να αλλοτριώσουν και να εξοντώσουν τα αυθεντικά πρόσωπα και τις κοινότητες που συνεχίζουν σε πείσμα των καιρών να βιώνουν την ορθόδοξη πνευματικότητα. Κυριολεκτικά, αυτά τα πρόσωπα είναι οι ήρωες που βρίσκουμε στο έργο του Ντοστογιέφσκι και του Παπαδιαμάντη, όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο πατήρ Αθανάσιος Γιέφτιτς, πρώην Επίσκοπος Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης. Οι ήρωες αυτοί δεν κατατάσσονται ούτε εξαντλούνται σε σχήματα όπως: «Ανατολή - Δύση, Ευρώπη - Βαλκάνια». Η γεωγραφική και πνευματική πατρίδα τους είναι ακριβώς αυτή η περιοχή όπου κυριάρχησε γεωγραφικά και πνευματικά το Βυζάντιο, όπου γεννήθηκε και εξαπλώθηκε ο Χριστιανισμός, αλλά και ο ελληνικός πολιτισμός, και όπου δημιουργήθηκε η Ορθόδοξος Εκκλησία με την παράδοσή της την ζωντανή.Στον χώρο των Βαλκανίων υπήρξε μια κοινή πνευματική και πολιτιστική παράδοση κλήρου και λαού. Αυτό βιώθηκε με την Ορθοδοξία, την θεία Ευχαριστία και τον ησυχασμό. Αυτή η παράδοση φαίνεται στους βίους των αγίων, στα κοινά εκκλησιαστικά κείμενα, στην πολιτιστική κληρονομιά, όπως εκφράζεται στην ναοδομία και την αγιογραφία, και στο αυθεντικό κοινοτικό πνεύμα του λαού που εκφράζεται με την αγάπη, την φιλαλληλία, την αλληλεγγύη και την αλληλοπεριχώρηση. Σήμερα, το Κοσσυφοπέδιο είναι το ύστατο λίκνο της βιωματικής Ορθόδοξης Παράδοσης στην περιοχή μας. Εκείνο το «πρώτον μεν τον Θεόν ευλαβείσθαι, είτα τους γονείς αιδείσθαι, τρίτον δε, τους διδασκάλους ευφημίζειν», που κάποτε ήταν στάση και οδηγός ζωής για μας τους Έλληνες, σήμερα εξακολουθεί να γαλουχεί τους ελάχιστους εναπομείναντες Ορθοδόξους του Κοσσυφοπεδίου.
Πόσοι, αλλοίμονον, έμειναν ; Παντού συντρίμμια, ανθρώπινα ράκη με πληγές και τραύματα στο σώμα και την ψυχή τους…Τώρα, ποιος να κρατήσει υψωμένο τον Σταυρό ;
Ας αφήσουμε τον πατέρα Αθανάσιο Γιέφτιτς, στο εξαίρετο κείμενο του «Ο Σπαρακτικός Θρήνος των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων –δημοσιευμένο στην αγγλική γλώσσα στο διαδίκτυο με τον τίτλο The Cry of Serbs of Kosovo and Metohia», να μας αφηγηθεί με πόνο:

«Υπό την αιγίδα των «Ειρηνευτικών Δυνάμεων» της KFOR, αναπάντεχα δεινά και απρόκλητες επιθέσεις εναντίον ενός ολόκληρου λαού έχουν ενταθεί σε πρωτοφανή βαθμό. Το τέλος αυτής της δοκιμασίας δεν είναι πουθενά ορατό καθώς οι Δυνάμεις της KFOR αρνούνται να χρησιμοποιήσουν την ισχύ τους ώστε να σταματήσουν τις Αλβανικές εγκληματικές βιαιοπραγίες. Πώς όμως, όταν οι Αλβανοί ηγέτες των συμμοριών είναι σύμμαχοι και συνεργάτες της νατοϊκής «παγκόσμιας νέας τάξης». Είναι μια σύμπραξη στη νεοαποικιοκρατία. Ένας νέος τρόπος να ελέγχουν τον κόσμο μέσω των ναρκωτικών, των όπλων, του χρήματος, και άλλων μορφών εγκληματικότητας, όλα υπό την ετικέτα της «demo(n)cracy», όπως χαρακτηριστικά τονίζει «παίζοντας» ευφυέστατα με τις λέξεις «δαιμονοκρατία – δημοκρατία». Η πρόσφατη «ανεξαρτητοποίηση» του Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων χαρακτηρίζει με δραματικό τρόπο την εποχή της βαρβαρότητας που όλοι ζούμε. Όμως, μέσα στη σύγχυση και αλλοτρίωση των καιρών, θέλουμε να μεταδώσουμε και ένα μήνυμα αισιοδοξίας: Τη στιγμή που το μέλλον είναι αβέβαιο και το παρόν άρρωστο, δεν μένει άλλο παρά η επιστροφή στις ρίζες, δηλαδή επιστροφή στον εαυτό μας, στην ιερότητα του προσώπου και στην τιμιότητα της Παράδοσης μας. Να πεισθούμε πως αξίζει να ζούμε και να δημιουργούμε αυθεντικά. Και αυτό ακριβώς θα ανατρέψει τα όποια κακόβουλα σχέδια εφαρμόζουν οι ισχυροί του κόσμου. Έχουν την υλική ισχύ, αλλά δεν διαθέτουν πνευματικότητα.

Συντάκτης: Αντώνης Χ. Λαμπίδης, Βιολόγος
http://www.diktyo21.gr